Een van de wedstrijdthema’s van de Waterloper 2022 was ‘Het skelet in de grot’. Schrijver Django Mathijsen wist er wel raad mee. Met De legende van Latigo Barton schreef hij een warmbloedige horrorwestern waarin een premiejager in aanraking komt met de vloek van de levende dood. Machtsongelijkheid daar waar het de seksen betreft is een rode lijn in het verhaal, dat de tweede plaats in de wedstrijd behaalde. Maar met skeletten in grotten valt meer te doen. Onder hetzelfde wedstrijdthema zond Mathijsen daarom nog een ander verhaal in, geschreven met zijn vaste schrijfpartner Anaïd Haen: Koppoters woorden. In dit verhaal geen tumbleweed en onweer op de prairie, maar moderne duikers die op het skelet van een alien stuiten. De alien heeft de lichaamsbouw van een koppoter. Op de muur van de grot staan vreemde inscripties die het team met moeite weet te vertalen. Ik las het verhaal en kon alleen maar concluderen dat het een statement bevat over chatbots zoals ChatGPT. Diezelfde chatbots trof ik vervolgens ook aan in De Leviathans van Kepler, een inzending van Mike Jansen onder het wedstrijdthema ‘Leviathan’. In zijn verhaal geen archeologen en inscripties, maar een ruimtemissie naar een verre ster. Hoewel ook dit verhaal een wenkbrauw optrekt bij ons blinde enthousiasme voor AI, proeft het een stuk serieuzer.
Uit deze voorbeelden blijkt niet alleen welke wegen de verbeeldingskracht kan nemen aan de hand van zoiets simpels als een wedstrijdthema, maar ook hoe geschikt speculatieve fictie is om actuele thema’s voor het voetlicht te brengen. Waarbij moet worden opgemerkt dat dat ‘voetlicht’ geen letterlijke lichtbundel is. Nergens in De legende van Latigo Barton, Koppoters woorden of De Leviathans van Kepler staat concreet dat ze over actuele thema’s gaan. Verschillende lezers zouden hierover dus best eens verschillende opvattingen kunnen hebben. Bij deze verhalen is, kortom… Lees de rest van dit artikel op Fantasize