Twee jonge meiden weten zich een plaats te veroveren op een school voor magie. Door de ogen van een soort demon zien we wat zich vervolgens voltrekt. Simone Otter werd met Een dodelijke honger 5e bij de Harland Prijs van 2025. De bundel met de top 5 kan hier worden gedownload als epub.
Wat valt me op bij de eerste lezing?
Het verhaal komt buitengewoon Harry Potter-achtig over, met die school en die twee nieuwe leerlingen. Het einde voelt wat afgeraffeld aan en er zitten elementen in (zoals de persoon van Magister Lizander) die het gevoel geven dat het verhaal een ingekorte versie van iets langers is. Maar bovenal vallen verschillende tegenstellingen op, zoals tussen licht en schaduw. Er komen Griekse termen voorbij en ik herken het bekende verhaalmotief van het kind dat moet sterven maar uit mededogen wordt gespaard – en triomfeert.
Verwachting
Al met al heb ik het gevoel dat de soms nadrukkelijke details een bedoeling hebben en ik vraag me af of ze opzettelijk in een verleidelijk leuk Zweinstein-sfeertje zijn gegoten om de aandacht ergens van af te leiden.
Wat valt me op bij het (her)herlezen?
- Tegenstellingen dus. Licht versus schaduw, zon versus maan, traditie versus vernieuwing, toren versus kelder, vrouwen versus mannen, dood versus levend, dogma versus menselijkheid. De goede zijde weet deze tegenstellingen om te keren of op zijn minst de zwakke van de twee te laten zegevieren.
- Vrouwen staan centraal. Met uitzondering van de demon en de overigens verder geen noemenswaardige rol spelende Lizander is iedereen vrouw: hoofdpersoon Hellaroos en haar vriendin Annaë, alle docenten, de moeder-overste van Hellaroos’ klooster. Iedereen behalve Hellaroos lijkt trouwens een bruine huidskleur te hebben.
- Er is allerlei symboliek te vinden. De beelden van de oppermachtige, goddelijke heliaden dragen een blinddoek (rechtvaardigheid maar daarmee ook gebrek aan menselijkheid?), hun symbool is de hand (de hamsa als bescherming tegen het boze oog?). Ik kom verschillende vogels tegen (waaronder een Witte Ravin) en ook meerdere rozen. De bril, met melkwitte, rokerige glazen, lijkt me ook ergens voor te staan.
- Er is veel nadruk op ‘gezien worden’. Het lijkt iets goeds te zijn, al is de demon er verontrust over. Hij wordt gezien door directrice Rowenna Ravin van de school die zich al langere tijd aan het wapenen is tegen de heliades, Annaë ziet hem nadat hij haar weer tot leven heeft gewekt. Ik associeer het met ‘er mogen zijn’, al houd je je niet aan de dogma’s van machthebbers. ‘Kelderkind’ Hellaroos had eigenlijk dood moeten zijn maar mag er zijn.
- De officiële magie van de verhaalwereld is er een van licht en hout. Rowenna is, net als trouwens de ouders van Annaë, juist van de moderne techniek, van metalen en mechanieken. Moderne wetenschap en kennis blijken sterker te zijn dan de oude, wat middeleeuws aandoende magische tradities.
- De belangrijkste personages in het verhaal zijn rebellen. Hellaroos doet alsof ze een kloostergenote is die is toegelaten, Annaë heeft een brief vervalst om de school binnen te komen, de demon die Hellaroos al vanaf haar babytijd vergezelt heeft destijds geprobeerd haar moeder te genezen, Rowenna gaat in de tegenaanval als een heliade de school aanvalt.
Conclusie
Dit verhaal zegt iets over het verzet van menselijkheid en moderniteit tegen rigide regels en hiërarchieën, vooral van de kant van samenwerkende vrouwen. Tegenstellingen verdelen ogenschijnlijk de wereld maar kunnen geslecht of ten goede gebruikt worden. Ik heb het gevoel dat er verder veel verwijzingen in zitten naar allerhande mythologieën (om nog maar niets te zeggen van Harry Potter) maar ik kan daar geen samenhangende lijn in vinden. Het geheel is bevredigend maar blijft aanvoelen alsof het beter een novelle had kunnen worden.
Lees ook