Spreadsheet van de ziel

PDF-versie

Aan: directeur-generaal Albert Lethanesi.

Via deze route laat ik u weten dat ik ontslag neem als voorzitter en lid van de Millennium Advies Groep. Binnen het team is een onwerkbare situatie ontstaan. De wijze waarop Ferry Rogaar zijn taak opvat, staat mijn functioneren in de weg. Ik zie geen andere mogelijkheid dan mij terug te trekken. Omdat ik het vervelend zou vinden als er allerlei vreemde beelden ontstaan in het geruchtencircuit, vertel ik u hier wat er de afgelopen dagen is gebeurd en waarom ik deze keuze heb gemaakt.

Natuurlijk weet u dat uw Wereld Gezondheid Organisatie (WHO) dit najaar ons advies heeft gevraagd. Verschillende wetgevers wereldwijd overwegen om te regelen dat bij pasgeborenen een van beide ogen vervangen kan worden door een kunstoog. De gedachte is dat zo’n kunstoog gemakkelijk in de groeiperiode van het kind aangevuld en zelfs volledig vervangen kan worden, en dat de kans op complicaties kleiner is dan wanneer de afzonderlijke chips in een natuurlijk oog vervangen moeten worden. Zo vergroten we de kans op een volwaardig gezichtsvermogen als mensen ouder zijn. De WHO heeft de Millennium Advies Groep gevraagd om te adviseren over de impact op de menselijke beleving. Als ooggetuigen van een vroegere tijd is ons advies van tweevoudige waarde. Wij kunnen uit eigen ervaring getuigen van de prefuturie, toen mensen nog grotendeels organisch waren. Daarnaast hebben wij concrete herinneringen aan de prefuturie, zodat we AlgoriX kunnen ondersteunen in het herkennen van historische subjectiviteit, in de taal van mijn tijd: ‘nepnieuws’. Elk lid van de MAG heeft immers concrete herinneringen aan de tijd waarin hij leefde.

De MAG bestaat uit vier leden die elk een specialisatie hebben. Met mijn ruime werkervaring als straatwerker, buurtcoördinator en universitair docent richt ik mij vooral op de praktische intermenselijke aspecten. Mik Garrick is filosoof en literator. Ulla Revin heeft kennis van de impact van prefuturistische technologie op het leven van vooral jongeren tot 35. Ferry Rogaar was voor zijn tijdmigratie CEO van zijn familiebedrijf. Hij weet veel over de mate van acceptatie van vernieuwingen daar waar de belangen van het bedrijfsleven en samenleving tegen elkaar aan schurken.

Bij het begin van deze adviestaak had ik de verwachting dat Rogaar een relevante bijdrage zou leveren, zeker omdat het onderwerp ‘kunstogen’ hem zou moeten aanspreken. Mijn hoop bleek onrealistisch. Rogaar vertoonde het gedrag dat ik van hem ken sinds ik vier jaar geleden zitting nam in de MAG. Bij overleggen bleef hij weg, kwam te laat, zat andere dingen te doen of maakte alleen maar flauwe grappen. Op verzoeken om specialistische input reageerde hij niet. Van Ulla vernam ik dat hij het weer eens druk had met een jong ding, wat mogelijk verklaart waarom er allerlei geluiden van achter de deur van zijn werkruimte kwamen als ik aanklopte. Hij schijnt er video-opnamen van te maken, heb ik begrepen. Ieder zijn ding, natuurlijk, maar ik heb hem er toch op aangesproken, en hem op de reputatie van de MAG gewezen.

‘Meid, onze generatie heeft toch andere normen? Laat je niet zo op de kast jagen,’ was zijn reactie, met die brede, altijd wat seksistische grijns van hem. Dat is natuurlijk onzin, want we schelen maar negen jaar en hij mag dan al in 2040 tijdgemigreerd zijn, we zijn geboren en getogen in dezelfde West-Europese samenleving. Hij is gewoon een lapzwans van een vent die op zijn vierenvijftigste met zijn bedrijf alles had bereikt wat er te bereiken viel en nu hier in 2103 van een vorstelijke WHO-toelage geniet.

Maar ook zonder de heer Rogaar draait de wereld door. Met de andere twee leden, wiens professionaliteit ik alleen maar uit de grond van mijn hart kan prijzen, bereikten we de conclusie van ons onderzoek: een negatief advies. Daarbij hebben we onder meer betrokken het oog als ‘spiegel van de ziel’ zoals dat reeds in oude teksten wordt beschreven, en de rol van oogvocht en pupilgrootte bij oogcontact. Ook hebben we onder ‘historische subjectiviteit’ de grote natuurlijke diversiteit aan ogen en oogkleuren benoemd. Reclames uit de prefuturie wekken vaak het beeld dat een bepaalde oogkleur (zelfs gekoppeld aan een bepaald haartype) veelvoorkomend was. Dat wekt onterecht de indruk dat het menselijke oog makkelijk te reproduceren is.

Voor de overdracht van ons advies naar de WHO hadden we een visuele 2D-presentatie voorbereid, een zogenoemde ‘PowerPoint’. Dat is natuurlijk ouderwets, maar onze ervaring is dat een dergelijke authentieke vorm erg tot de verbeelding spreekt. Ook WHO-leden die niet specifiek in het onderwerp van een advies geïnteresseerd zijn, komen graag kijken en luisteren.

De presentatie was gisteren. Onze vaste zaal in Kopenhagen was hiervoor ingericht. Met de technisch voorzitter, een historisch-getraind algoritme, hadden we de bijeenkomst voorbereid. De door hem vastgestelde duur van 41 minuten was te lang voor een staande bijeenkomst, dus er waren stoelen neergezet. (Dat is altijd een gedoe. Om hygiënische redenen zijn het stoelen van glad kunststof zonder bekleding, wat dan discussies en soms zelfs formele klachten oplevert over bilzweetsporen als men opstaat. Maar dat terzijde.) Onze technische hulpmiddelen hadden we aangebracht: een kleine generator, snoeren, een microfoon en wat mijn ouders ‘melkpakboxjes’ noemden. Een ordentelijk geluidssysteem in deze ruimte is opnieuw van de begroting gehaald, maar gelukkig is Ulla erg handig met de schroevendraaier.

Rogaar bleek te hebben gedronken. In onze tijd nuttigden mensen vaak zoveel glazen alcohol achter elkaar dat ze er delirisch of ziek van werden, vooral mensen die in mijn tijd ‘kwetsbaar’ werden genoemd (vergeef me de antisociale term). Ik zag het meteen toen hij halverwege mijn inleiding binnenkwam en ik negeerde hem dus nadrukkelijk, tot alle hoofden draaiden en er een gemompel opsteeg. Toen ik keek begreep ik waarom. Zijn gulp stond open; er stak een slordige punt wit overhemd door naar buiten. Rogaar merkte de reactie, keek zoekend omlaag, glimlachte even en ritste de gulp zo rustig dicht dat ik meteen wist dat hij zijn entree met opzet zo had gemaakt.

‘Sorry dat ik je onderbreek, Loukie,’ zei hij luid, ‘maar er zijn ontwikkelingen.’ En hij pakte de microfoon uit mijn hand en nam de bijeenkomst over.

Rogaar is achtenvijftig, met grijs haar en aanzienlijk meer gewicht dan gezond is. Hij bezit een verbale rechtstreeksheid die in onze tijd ‘botheid’ werd genoemd maar die hier vaak wordt gezien als een archaïsche en charmante vorm van overrompeling. De bijeenkomst werd een theatershow, met Ferry Rogaar als Mr Hollywood. Met glinsterende ogen en een rode dronkenmansblos op de wangen noemde hij de zaal ‘een stelletje hoog-sensitieve neo-neuzelaars’ (voorzichtig gelach) en ons van de MAG ‘achterlijke Neanderthalers’ (hartelijk gelach). Het publiek luisterde met verbaasde fascinatie toen hij een cartoon uit onze tijd beschreef. (‘Mijn vrouw klaagt dat ze zonder bril me in bed niet kan zien. Ik klaag dat ik haar de rest van de tijd mét bril moet zien.’) Er werd instemmend geknikt en vervolgens gelachen toen hij vertelde dat oogcontact tussen primaten eigenlijk altijd intimidatie tot doel heeft en dat hij daar als zakenman alles vanaf weet. Tegen de tijd dat de zaal geloofde dat mensen sinds de uitvinding van het mobieltje eigenlijk geen oogcontact meer hebben en dat berichten die het tegendeel suggereren nepnieuws zijn, was duidelijk dat geen enkele rationele informatie van ons drieën de zaal nog op een ander spoor zou kunnen zetten. ‘Ons’ advies was ineens positief.

Er is iets wat ik nog niet onder uw aandacht heb gebracht. Rogaar was in de eerste helft van de eenentwintigste eeuw CEO van Rogics, een bedrijf dat zich specialiseerde in lens-technologie, visio-mobiele apparatuur, camera’s en allerhande sensoren. Rogics was verwikkeld in een felle concurrentiestrijd met Conut, een bedrijf onder leiding van Mo Khalili, dat binnen hetzelfde specialisme opereerde en zich ook al voorzichtig richtte op laagdrempelige toepassingen binnen het medische domein. De strijd werd, zoals vaak in die tijd, voor een groot deel uitgevochten in de social media. Elk voorval uit het persoonlijke leven van Rogaar en Khalili werd door de ander gebruikt. En Conuts reclameleus ‘Een kunstoog in je boodschappenmandje’ leverde een volledig door Rogaar gefinancierde horrorcomedyserie plus bijbehorende merchandising op, waarin bloeddoorlopen oogbollen via de gaatjes in boodschappenmandjes ontsnapten en allerlei complicaties veroorzaakten. Uit onderzoek in 2047, kort voordat ik tijdmigreerde, bleek dat 41% van de wereldbevolking daadwerkelijk dacht dat kunstogen een eigen intelligentie hadden en ons konden ‘overnemen’. Verder herinner ik me geluidsopnamen van een slippertje van Rogaar met een stagiaire van Conut die viraal gingen. Of ze authentiek waren of volledig gemanipuleerd weten we nog steeds niet, maar dat maakte destijds niet uit. Hoe dan ook, in 2035 werd Conut door Rogics definitief uit de markt gedrukt. Inmiddels is Rogaars kleinzoon CEO van Rogics, wereldmarktleider op het gebied van o.a. kunstogen. Conut heeft zich gespecialiseerd in fyso-biologische genezing van zintuigen en heeft binnen die kleine, farmaceutische branche een leidende positie veroverd.

Maar terug naar gisteren. In onze tijd zouden we na afloop van de presentatie een daverende ruzie hebben gehad, maar ik heb geprobeerd om rustig feedback te geven.

‘Ik zag dat jij al onze voorbereidingen aan de kant schoof en je eigen verhaal deed, zonder dat je ons daarover vooraf had geïnformeerd. Dat vond ik niet prettig en -’

‘Meid, schei uit met die poppenkast,’ zei Rogaar. ‘Het was gewoon nodig. Je moet eens wat bij de tijd komen.’

Nu ontplofte ik. ‘‘Gewoon nodig?!’ Jij hebt hier een persoonlijk belang in! Je o zo geweldige kleinzoon promoten, liefst nog tegelijk met het tegenwerken van je oude tegenstander.’

‘Lieve schat, zoiets is toch op geen enkele manier hard te maken?’

‘Hoe haal je het in je hoofd om mij en Ulla en Mik in ons hemd te zetten? We hebben hier weken werk in gestoken! Hoe durf je onze professionaliteit onderuit te halen!’

‘Dit soort ontwikkelingen laten zich niet tegenhouden, Loukepouk. Met een negatief advies werken we ons enkel in een isolement.’

Om escalatie te voorkomen ben ik de kamer uitgebeend.

‘Biedt Mik en Ulla maar een organisch citroentje aan, lieverd,’ riep Rogaar me na. ‘Lekker zuur!’

Thuis heb ik me nog afgevraagd of ons advies te redden viel. Of we bijvoorbeeld met beelden van vroeg-eenentwintigste-eeuwse autismepatiënten iets kunnen laten zien van de waarde van oogcontact. Maar autisme is een ziekte uit de prefuturie die bij de mensen van nu vooral afgrijzen oproept. Bovendien hadden Rogaars grappen over achterlijke Neanderthalers de toon gezet. Verdere actie had en heeft geen enkele zin.

Daarom heb ik besloten om ontslag te nemen. Ulla en Mik weten van mijn droom om een organofood eethuisje te openen, dus als u hen informeert zullen ze meteen begrijpen waar ik mij de resterende jaren van mijn leven mee bezig ga houden. De zogenoemde ‘roze koek’ en andere suikerrijke zaligheden uit mijn jeugd zijn natuurlijk niet meer verkoopbaar, maar ik heb er alle vertrouwen in dat er voor mijn gerechten van fungi, fruit, natuursteen en kikkererwten een markt is. ‘Loukie’s Millennium Bug’ gaat goed lopen, daar ben ik van overtuigd. Over een half jaartje, als ik de deuren open, bent u van harte uitgenodigd om een hapje te komen eten. Gasten kunnen, naast de klassiek op papier weergegeven allergiekaarten aan de muur, gerechten verwachten die gegarandeerd verteerbaar zijn voor mensen met kunststof darmen.

Rest mij nog u mede te delen dat ik de heer Rogaar per mail heb gewezen op enkele ongeautoriseerde foto’s uit januari, maart en april 2030, waarop zijn jonge vrouw te zien is in het gezelschap van Mo Khalili. Maar ik zou het op prijs stellen als u naast de anderen ook hem formeel informeert over mijn vertrek, zodat hij aan die informatie in elk geval geen knagende twijfels zal overhouden.

Hoogachtend,

Louisa Orlav

📌
hi all & cc algorix
wat n wonderlyk verhaal!!   🧾🧾🥱⏮🧾🧾🧾🧾🧾🧾🦕😴  🤔  🤣🤣🤣
⚖👁👁👁🪑🪑🥛🛠🍼? 👕🛒👁💰🦵(🦴??) 🍋 ??!!   @algorix: ff goed naar kyke!!!
& wat is n ‘ding’? unilang translate: ‘object’ ???  👂 slaverny?!   ff chek MAG 💻💻💻💻 (diplomatiek!!) via fasilitair!
👋👋👋  albert